เรื่องเล่าของ Pllot Part 1 เตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมกาย

เรื่องเล่าของ Pllot Part 1 เตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมกาย

Cr.

โดยปกติ ทุกเย็น ราวๆ 1600 นักบินจะได้รับอีแมว (e-mail) แจ้งตารางบินของวันรุ่งขึ้น ซึ่งจะมี รายละเอียดบอกครับ ว่า ใครบินไฟลท์ไหน? บินกับใคร?(ยี้) บินกี่เที่ยว?(ว้า) ลงกี่ที่? ไปกี่แท่น(เห้อ) ? เสร็จกี่โมง(วะ) ? ประมาณนี้ครับ

แน่นอน ครับ สำหรับนักบินมืออาชีพอย่างผม ซึ่งตอนสัมภาษณ์สมัครงาน บอกว่า "รักการบิน ชอบบิน" แต่ หลังจาก เห็น ตารางบิน ก็........(อันนี้ส่วนตัวนะฮะ อย่าเสียงดังไป เดี๋ยวคนจะว่า เสีย ภาพลักษณ์นักบินอาชีพ 555)

ประการแรก ถ้า ไม่มีบิน ก็........เศร้า.....ไม่ช่ายยยยยยย ยิ้มแฉ่งมีความสุข ครับ 5555
ลั้นลา วางแผนไปตีกอลฟ์มั่ง ไปเดินห้างมั่ง ดูหนังมั่ง นอนมั่ง หรือ ถ้าโดน บิน เที่ยวเดียว ก็ยังมีความสุขพอประมาณ ให้ไปกี่แท่น ลงกี่ตุ๊บ ก็ สบายครับ ยังไม่หงอย

ถ้าโดนบิน 2 เที่ยว เอาวะลุ้นต่อ ว่า ไปลงกี่แท่น ถ้าลงแท่น สองแท่น ก็โอเค แต่ถ้าวันไหนโดน 2 เที่ยว แถม ลงหลายแท่น 4 - 5 แท่น ขึ้นไป ภาษาแถวนี้เรียกว่า "บินลากอวน" วันนั้นก็เซ็งหน่อยครับ เพราะ ไปขึ้น-ลงหลายที่ หลายแท่น มีความเสียวสูง เพราะความเสี่ยงสูง ทั้งสภาพอากาศ สภาพลม อุณภูมิ และ ปัจจัยอื่นๆ ที่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ ตลอดเวลา ซึ่งอาจจะเป็นสาเหตุ ที่ทำให้เราทำ"ผิดพลาด"ได้

ท่านตาไม่ฝาดครับ และผมก็ไม่ได้เขียนผิดด้วย มันคือเรื่องจริง น้องๆ บางคน ถามว่า ทำไมหล่ะ พี่เป็นนักบิน ไม่ชอบบินเหรอ ? นึกว่าอยู่บนฟ้าแล้วจะมีความสุข สนุกสนาน ฟิน อิสระ บลาๆๆๆๆๆ

มันก็จริงของน้อง นั่นแหละ แรกๆ เข้ามาทำงาน มันก็อย่างเป็นงั้น สนุก ตื่นตาตื่นใจ อยู่บนฟ้า โบยบินอิสระ สนุกสนาน ชอบบิน มันส์มาก ยิ่งตอนเป็น co-pilot โห! ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากนัก มีอะไร โยนกัปตัน อย่างเดียว

จะลำบากหน่อยก็ตอนโดน กัปตัน ขบหัว กัดจิก ฉีกไส้ ไชสมอง แดกตับ เรื่องความรู้ ก็เท่านั้น ทนๆ มึนๆ ไป ฮ่า ๆๆ

แต่........... พอเวลา ผ่านจาก วันเป็นเดือน เดือนเป็นปี สถานะเปลี่ยนจาก โค เป็น กระบือ !! เอ๊ย เป็น กัปตัน ทีนี้ ไอ้ที่เคยสนุก ก็เริ่มชักจะเฝื่อนๆ เริ่มจะไม่สนุก ซะสิ

เริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไม กัปตัน ชอบ กินโค เป็นอาหารว่าง ! (ไม่ใช่ โคโยตี้นะ co-pilot! )

ทำไมหน่ะเหรอครับ ?

ก็ งานนักบิน เป็นงานที่ต้องมีความรับผิดชอบสูง ห้ามพลาด (ในทุกกรณี) หากแม้พลาดเรื่องเล็กน้อย ก็มีอาการ ชื่อ"เสีย" ถ้าพลาดเรื่องรุนแรงนี่ก็ มีพัง มีเจ็บ มีตาย กันแหงๆ หล่ะครับ

ถ้าเป็นกัปตันด้วยนี่ รับกิน(ขี้)ทุกกรณี พลาดเมื่อไหร่ "ซวย" ทันทีครับ

ซวย ส่งผลถึงอนาคตหน้าที่ การงานกันเลยทีเดียว จะบอกให้!

ขนาดผมไม่เคยพลาด ยังโดน "แดกดัน ประชด ฟ้อง นินทา หาว่าโน่น..นี่นั่น " โอ๊ยยย........สารพัดครับ" ยิ่งพวก ที่เค้าคิดว่า เค้าใหญ่ๆ นี่แหม อย่าให้ said

ดังนั้น ห้ามพลาด เครมะ! จบนะ !

เพื่อไม่ให้พลาด!! การวางแผนการบินและการตัดสินใจทำอะไรก็ตาม กัปตันจะคิดแล้วคิดอีก คิด ๆๆๆ เอาแบบประเภทรอบคอบที่สุด เตรียมการวางแผนให้เนียลที่สุด เพื่อที่จะให้ได้ผลลัพท์ที่ดีที่สุด งานสำเร็จและปลอดภัยสูงสุดครับ แนวๆ ประเภทย้ำคิดย้ำทำก็ว่าได้ ออกแนวโรคจิตนิสๆหล่ะฮะ

ไม่อยากจะsaid ครับ ว่าเราต้องลงรายละเอียดกันถึงขนาดไปจัดที่นั่ง ผดส. ครับ นี่เรื่องจริง นะฮะ นักบินแอร์ไลน์ ไม่เข้าใจหรอก 5555

ใครลงไหน! ก่อน-หลัง! ลงประตูซ้าย-ขวา! เคยเดินทางหรือไม่เคย! นั่งติดประตูได้ไหม! กลัวการบินไหม! 
ก่อน take off แต่ละที่ แต่ละแท่น ต้องนับ ผดส. มีครบ มีขาด มีเกิน รึเปล่า? ( แม่ม!!! สองแถวชัดๆ ครับ)

เช่น ตามแผน ตอนจะยกตัว มี 10 คน อ้าว! เสือก นับได้ 11 คน (มาไงวะ!)

เคย มีจริงๆ นะครับ ผดส.บางคน ไม่รู้ว่า แท่นที่ตัวเองจะไป ชื่ออะไร ก็นั่ง มึน กว่า นักบินจะรู้ ก็เกือบ ยุ่ง!

ทีนี้เพื่อป้องกัน เหตุการณ์แบบนี้ไม่ให้เกิด นักบิน ก็ต้อง มาเพิ่มขั้นตอน ในการชี้แจงก่อนบินอีก ใครลงไหน? ลงกับใคร? บลาๆๆๆ กลายเป็นว่า เพิ่มขั้นปริมาณงานให้กับนักบิน และอาจทำให้ เที่ยวบินออกช้า พอออกช้า "กรูโดน" อีกกกกก

ท้ายสุด นักบินอย่างผมก็กลายเป็นพวก ขี้ระแวง ขี้เยอะ ขี้เรื่องมาก ขี้รอบคอบ ขี้วางแผน ขี้ๆๆๆๆ เยอะเสียจนคนรอบข้าง เอือมก็บ่อยๆ 5555 (เค้าขอโทด)

ก็อย่างว่าครับ ความรับผิดชอบ มันค้ำคออยู่ ไม่ว่าใคร หรือ แผนกไหน ทำพลาดไว้!! ท้ายสุด "นักบิน" รับส้ม! รับกิน หน้างาน ไปก่อน

การบินในเส้นทางเดิม ๆ การติดต่อวิทยุกับ atc เดิมๆ ก็มีผลกับความสุขในการบิน นะครับ 
มันจำเจ พอมันจำเจมากๆ ก็เริ่มเบื่อ พอเริ่มเบื่อ ก็เริ่มชุ่ย ทีนี้หล่ะครับ มันจะเริ่มเกิด ช่องว่าง นำไปสู่ อุบัติเหตุ! 
เรื่อง คู่หูนี่ก็สำคัญ ครับ คู่หูดี มีความสุข สนุกสนาน บินไปขำไป สีสรร colourful 
แต่ บางทีถ้าต้องบินกับคู่หูบางคน ที่พูดไม่ค่อยเข้าหู บอกอะไรไม่ฟัง ชอบหยิบ จับปรับแต่ง Switch โดยไม่บอกกัน

หรือประเภทอวุโสแต่กระโหลกกะลา ชอบสร้างบรรยากาศ อึมครึม เรียกว่า มีแววเบื่อตั้งแต่เห็น ตารางบินแล้ว ครับ

ยิ่งช่วงหน้า พายุฝน ฟ้าคะนอง อากาศไม่ดี จะขึ้นจะลง มีได้เสียว ได้ลุ้นว่าจะลงได้ หรือ ลงไม่ได้

หมุนเรด้า กันมือระวิง 
มุดซ้ายมุดขวา หลบไปหลบมา โอ....ตรงนั้น ฟ้าแลบ ตรงนี้ ฟ้าผ่า......วู้ หลบไป หลบมา ผู้โดยสาร อ้วกแดก!! ซวยกรุอีกแระ

สิ่งเหล่านี้หล่ะครับ เค้าเรียก "ความเครียดสะสม" ซึ่งอันตราย ครับ

แต่ไม่ต้องห่วงไป

เรื่องพวกนี้เรารู้ว่ามันจะเกิดขึ้น และ เรารับมือกับมันได้ เนื่องจากเราจะถูกฝึกสอน อบรม เรื่อง CRM หรือ crew resource management ซึ่งสอนให้เราสามารถ รับมือ กับ ความเครียด รับมือกับ human error หรือ รับมือกับทำงานเป็นทีม ได้

ซึ่ง โอกาสพลาด ก็จะลดลง ความปลอดภัย ก็สูงขึ้น

จะสุขบ้าง ทุกข์บ้าง เบื่อบ้าง เครียดบ้าง แต่ ผมเชื่อว่า นักบินทุกคนที่ออกมาบินกันเป็นอาชีพ เรารักการบินทุกคนครับ ใจไม่รัก ใจไม่ชอบ ก็คงอยู่สายงานนี้ลำบาก เพราะเป็นเรื่องของ "อาชีพเสี่ยง " เท้าพ้นพื้นเมื่อไร เสี่ยงเมื่อนั้น !

ถ้าลำพังแค่ เท้าพ้นพื้น คนเดียวก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่นี่ ยังต้องพ่วงเอา ชีวิตคนอื่นๆ เข้ามาอยู่ในความรับผิดชอบของตัวเองอีก

ไหนยังจะต้อง มาให้บริการ ดูแล สภาพจิตใจ และ ความสะดวกสบาย ให้ ท่านๆ (บางคน) เป็นพิเศษ อีก หุหุหุ (คิดแล้วอยากเหนี่ยวแม่มซักดอกว่ะ! เหนี่ยวไม่ได้ ขอ...ขบกัด...นิดนุงส์)

นี่หล่ะครับ คือ คำตอบว่าทำไม นักบิน เค้าได้รับค่าตอบแทนกันเยอะ

คนส่วนใหญ่ จะมองอาชีพนักบิน แค่ว่า "รายได้สูง งานสบาย" วันๆทำงานไม่กี่ชั่วโมง! แต่เค้า ไม่มองหรอกครับ ว่า ความรับผิดชอบ ที่นักบินจะต้องแบกออกไปบิน แต่ละครั้งนี่ หนักขนาดไหน!

แหม........ออกนอกเรื่องอยู่เรื่อย.....เอาไว้ ผมจะขยายความเรื่องพวกนี้ ทีหลัง ดีกว่านะครับ เดี๋ยวไม่ได้บินกันสักที


คราวนี้แค่นี้ก่อน คราวหน้าจะพาเข้าที่ทำงานหล่ะ

พันตรี วีรชน สมบูรณ์สิน (เป๋) (เตรียมทหารรุ่น 33) ผู้พันอารมณ์ดี (กวนนิดส์ๆๆๆ) ปัจจุบันมีอาชีพ เป็นนักบินเฮลิคอปเตอร์ Offshore Operation) มือฉมัง

ความคิดเห็น (0)
Latest Article
Most Popular Article
Go to Top